Wjycie, jak ukończołach studia na stare lata i terozki (teraz) „wysokie” wykształcynie pozwoliło mi zmienić robota. W żiyciu trza sie rozwijać iść do przodku nie do zadku (tyłu) .
W downyj hucie Małapanew we Ozimku boła spółka
Poszłach w 2008 roku do spółki we niedalekim Ozimku jako Zastympca Głównego Ksiyngowego. Boł tam mój „stary” prezes z huty, kiery mi pozwolił rozwinonć skrzydła i zwjynkszyć doświadczynie zawodowe.
Mojom przełożonom była pani Iryna, kiero była super fachowcym. Boły tukej fajne dziołchy: Klaudia, Ania, Kornela, Jola, Bożyna. Robił tukej tyż mój kamrat Marek i kamrat Waldek. Do pracy podwoził mnie pan Ewald.
Ale wjycie, jak to je w robocie, nieroz trza boło zostać, na ibersztundy (nadgodziny) a moja robota boła 30 minut „z buta” na stacjo PKP na cug (pociąg) w jedna strona. Droga wiedła wedle starych czynści huty, kiere stały sie terozki samodzielnymi spółkoma. Boło nieprzyjiymnie i miałach lynk (strach, lęk) tam łazić po ćmoku (po ciemku), zwłaszcza zimom.
Chop kupuje Johance limuzyna marki TICO
To mnie nakłoniło coby nacznonć zaś jeździć autym. Odkurzyłach prawo jazdy we szuflodzie, chop zakupił mi auto. Od nowa po 20 latach uczyłach sie jeździć. Kupili my takie, coby nie boło żal, jak je roztrzaskom :).
Jak to godajom: piyrwsze koty za płoty i Johanka jeździ do dzisio 🙂 Robert Kubica żech nie je, ale jeżdża.
Kryzys na całym welcie i nie płacynie geltagu
(kryzys na całym świecie i nie płacenie wynagrodzenia)
W 2008 roku nastompił kryzys światowy, w jednym momyncie naszo huta Małapanew w Ozimku i my jako spółka stracili my 50% zamówień.
Zaczyły sie trudności z płacyniem firmom i ludziom.
Geltagi (wypłaty) były opóźnione i na raty, a przeca (przecież )na tankszteli (stacji benzynowej) chcieli gotówka, rachunki tyż trza boło płacić, to jo postanowiłach, co trza sie ewakuować. Zwolniłach sie stond po 7 miesioncach.
Szkoda mi boło ludzi, z kierymi sie zaprzyjaźniłach, ale rzeczywistość ekonomiczno boła jako boła. Jako wielki plus łostało mi oczywiście doświadczynie, ale umiejyntność jeżdżynia autym.
Kompletno zmiana branży na szula muzyczno
Po zwoloniyniu sie w kwietniu 2009 szukałach nowyj roboty. Wracając ze miasta powiatowego kaj szukałach roboty, z” gupot” i przez cufal (tak przypadkiem) wlazłach do szkoły muzycznyj, bo łoni dali ogłoszynie w cajtungu (gazecie), że szukajom Głównego Ksiyngowego. Wlazłach i miło pani ksiyngowo Ania byndonco w bardzo zaawansowanyj ciąży mi pedziała, że ogłoszynie jest aktualne, a łona sie zwolnio, bo jedzie do Enerefu (RFN, Niemcy).
Na drugo dziyń przyjechałach na rozmowa. Spotkałach przemiłego pana Dyrektora, bardzo życzliwego i sympatycznego, kiery mi zaufoł i doł robota.
Poczontki pracy w budżetówce
Piyrsze co musiałach zrobić to sie durch uczyć, bo poprzedniczka miała wyjeżdżać, a jo nigdy nie pracowałach w budżetówce. Ania była niezwykle życzliwom dziołchom, uczyła mnie, nawet po wyjeździe do Niemiec. Jo kupowałach TELEGROSIK i dzwoniłach z pytaniami. Ania pomagała. I nie tylko ona, zarówno kamratki : Ewa i Klementyna też były pomocne. Nie pozwoliły mi zginonć w papiórach.
Najgorszo boła inwentaryzacja, bo jo sie znała jak „koń na gwiozdach” 🙂 na instumyntach.
Pan Dyrektor „złoty” czowiek mi eklerowoł (wyjaśniał) co je co i jakoś ta piyrwszo inwentaryzacja żech szafła (zdołałam zrobić).
Fajne boły bajtle we szkole, jak nieroz miałach zastympstwo i byłach w sekretariacie, toch musiała kserować nuty.
Jak dlo mie, to boło „po japońsku”, czynsto mówiłach tym bajtlom, że majom sprawdzić, czy wszystko je, czy coś przy kserowaniu żech nie uchlastała (ucięła). Nieśmiałym dzieciom mówiłam że jo ino tak groźnie wyglondom, że majom sie nie bać jak wchodziły zestrachane. One sie wtedy lachały i boło fajnie. Jo uważom, że żart i uśmiech otwierajom wszelkie drzwierza (drzwi).
Mistrz ciyntej riposty, kej Johanka straciła przysłowiowy jynzyk w gymbie
Kiedyś przyszoł ze swojom matulkom i bratym takim ok.10 lot mały krepelek (pączuszek) zapisać tego brata do szkoły i przyniyśli podanie. Niezwykle urodny (ładny) boł ten synek (chłopak), a łoczy mioł jak wongle (węgielki) i czorne włosy.
Jo mu godom:
– Jeronie, ale ty mosz piykne łoczka, choby wyngielki !
A rezolutny „krepelek” , przyjmując poza modela, patrzonc mi prosto we łoczy pedzioł pewnym donośmym tonem:
–Wiam (wiem) , wszyscy mi to godajom (mówią).
Już żech nie miała wjyncej pytań, bo ta wrodzono dziecynco skromność powaliła mie na kolana:)
I tyle na razie wspomnień , byda zaś pisać!
Johanka
