Ja wiycie po prawie dwóch miesioncach roboty na budowlanym z wielkim żalem pożegnałach dział budowalany i poszłach we sumie ” bez droga”, kaj boło biuro Transportu Kolejowego huty. Łone boło oddzielone łod budowlanego wewnętrzom drogom.
Poczontki w transporcie
Właziło sie drzwioma, potym w prawo boły dwa biura : łod kierownika całego transportu (auta i transportu kolejowego) i nasze, kaj boł kierownik transportu pan Hubert, pani magazynierka Frynci (Franciszka) i jo z paniom ekonomistkom Mariom. Maria nie godała po naszymu. Potym za Maria prziszła Adela.
We biurze – jak to godajom młodzi „szału nie boło”, gumolit na zolu (podłodze) wszystko jak to na wydziale, ale boło czysto, bo nasze panie sprzontaczki dbały.
Na drugim pientrze boła szatnia damsko i mynsko. We damskiej szpindy (szafki ubraniowe) miały: sporzontaczka Monika; potym boła Ana, kraniorki (suwnicowe) Anka, Bożyna, Johana (inkszo, nie jo) ; Irynka.I boł tyż jedyn chop kraniorz.
Z drugiyj strony budynku boł warsztat, na kiery wjeżdżały maszynki (lokomotywy) kiere nasi ślusorze (brygadzista Franek, Janek, Janusz, Franek drugi, Romek) naprawiali i konserwowali.
My tyn warsztat mianowali (nazywali) „szopa”. Boł tam majster kiery boł bardzo życzliwy Pan Wacek. Łon wcale nie godoł, bo boł z „Polski” nie ze Ślonska. Ale my go bardzo szanowali. Jak borok zginoł w wypadku, pora dni nieskoro przed swojom pensyjom (emeryturom ),my płakali i my bardzo żałowali łonego. To boł dlo nos szok. Pan Wacek był starej daty i prowdziwie oddanym temu co robioł w żiyciu, pszoł ludziom i był dobry.
Mioł we transporcie pod sobom glajzkolona (brygada obsługi torowisk), łoni smarowali tory, zwrotnice i siekli (ścinali) trowa jak boła za srogo (duża).Wszyscy majstra Wacka poważali.
Potym przyszoł taki nowy i mody majster z działu walcowni :Darek.
To zdjyncia poglondowe, dwa piyrwsze to prowadziwe maszynki kiere jeździły we hucie w Zawadzkim. Inksze to eksponaty z inkszych miejsc. Terozki stojom w Tarnowskich Górach wedle muzeum Gruby (kopalni) srebra fot.Johanka
Praca rachmistrza
Jo siedziała w biurze, liczyłach przepracowane godziny, nanosiołach na takie formularze , po potym zanosiłach na choleryty (to boł taki zakład obliczyniowy, kiery mioł kompyter taki srogi jak niejedyn zimmer (pokój) – ODRA. Potym pracownicy huty dostowali paski do wypłaty kiere łon wydrukowoł.
Nojbarzyj mie zawsze radowała łostatnio linijka : SUMA WG PRACOWNIKA.
My sie śmioli, że to łoznaczo, ze jak mało geltagu (wypłaty) to pracownik leber (leń, gamoń).
Robiłach listy na paczki na fundusz socjalny, na pamjynć znałach, fto mo jakie sobie bajtle (dzieci) i komu się przynoleży. Znałach wszystkie numery (5 cyfrowe) 136 pracowników!
Kiedyś spotkałach , po 20 latach jak już nie robia w transporcie jednego pracownika, i jak my po tym czasie pedziałach jaki mioł numer na wydziale, to pedzioł: No ja, to ino naszo Johanka to wiy!
Powia wom, boło to pieronem miłe.
Johanka
Dalsze przygody na transporcie kolejowym łopisza nieskorzyj (później ) .
