Jak żeście czytali, moja kariera we Hucie im. Karola Świerczewskiego zaczła się od intendynta w dziale socjalnym w ośrodku wczasowym huty, potym żech trafioła na wydział Budowlany, prosto do ausgaby (narzędziowni).
Trudne pierwsze kroki w robocie
Po szkolyniu BHP, na kierym bołach jo i dwa chopy do przyjyńcia na Kuźnia, wszystko żech wiedziała, co nie wolno na Kuźni robić, bo Behapowiec godoł ino do nich, a nie do mie :). Miałach „serce w galotach” serce w spodniach), tak żech sie strachała (bała, obawiała) nowyj roboty. Potym poszłach na magazyn Centralny po obleczynie (ubranie). Dali mi arbaitancug (ubranie robocze) , arbaitszuły ze sztelkapami (buty robocze z podnoskiem stalowym), kazali iść na wydział.
Mój życzliwy kierownik o gołymbim sercu, kiery mie przyjoł na wydział, zaprowadził mie do ausgaby (narzędziowni).Tam boł niski chop o kruczoczarnych włosach, bardzo chudy, ale mioł dobre łoczy. Majster Wiluś mnie polubił łod pierwszygo wejrzynio, a jo jego.
Łon boł dlo mnie jak ojciec, mioł takie powiedzenie, że godoł do mnie Kochasiu, a jo jymu Panie Wiluś. Albo godałach mu per wy, bo łon mioł 52 lata a jo 18. Łon pokozoł mi wszystko na wydziale, co trza robić, co kaj jest. Jo mu wysprzątała po babsku ta ausgaba, a łon robił ciynżkie mynskie (męskie) prace, ostrzoł piły do sztichzigów, banzigów i inkszych pił na wydziale. Jo siedziała w łokienku i wydowała zelter (woda mineralno ) dlo robotników, jechałach z praniem do pralni autokarą (wózkiem akumulatorowym) z kierowcą.
Nowo frela ( dziewczyna) w ausgabie
Jak sie chopy dowiedzieli, że u Wilusia robi nowo i młodo frela, nogle kożdy mioł pragniynie i przyłazili po zelter (woda mineralna) do łokienka ausgaby, ale jak pili, to filowali (patrzeli) bezczelnie do mnie. Fest mie to gorszyło (bardzo mnie to denerwowało), boch sie czuła jak zwierze w ZOO. Jeden przyłaził codziennie, robioł maślane łoczy- ale nic nie wypatrzoł. Jo chodziła jednocześnie z robotom do szkoły policealnej wieczorowo i mie ino nauka interesowała, a nie gupoty 🙂
Potym mie pracownicy testowali, co umia, przychodzili po narzyndzia, dowali marka z numerem kontrolnym (metalowo) i wypożyczali je, ale nazwy godali po ślonsku, niekiedy po niemiecku, ale jo żech dużo umiała i rozumiała. Robili mie za bozna (robili mi żarty).
Kara (taczka) , bormaszyny (wiertarki) , inksze borery (wiertła ), zwykłe i widiowe żech znała, wiedziałach co to je pucpapier (papier ścierny), co to je colsztok (miarka drewniana składana), a nawet glytszpaner (rajbetka). Boły tyż pyrliki (srogie– duże ) młotki) i inksze.
Wiluś obrońca
Kiedyś przyszoł taki jedyn konfliktowy chop z wydziału , już jak podszedł do łokienka ausgaby , to ciepnął macha (zrobił minę) i z pyskiem do mie: naostrz mi ta pioła, bo potrzebuja. I ciepnął (rzucił) mi na biurko ta pioła bez te łokienko.
Jo mu godom, że Wiluś łostrzy pioły, nie jo. On na mie ryczoł jak lew, że kożdy uczyń zawodówki musi umieć to łostrzyć, a co jo tu robia. Jo mu na to, że jo żech jest po LO, miałach średnio 4,9 i ino bez tsufal (przypadek) żech tu jest. Ale łon nie słuchoł, ryczoł, aż mie sie płaczki w łoczach (łzy w oczach) pojawiły. W końcu przeklął sakramencko i poszoł. Niedługo przyszoł Wiluś na drugo zmiana, po łoczach już widzioł po mie, że coś nie jest OK i pyto, ło co sie rozchodzi.
Jo mu powiedziała, jak ten chop mi pedzioł jak ryczoł na mie jak yjzel (osioł) .
Wiluś poprawił szaket (ubranie robocze góra) i jak ze szlojdry (z procy) polecioł do tego chopa coch mu pokazała. Ausgaba (narzędziownia) boła na drugim końcu hali, ale jo słyszała jak on zryczoł tego chopa, pomijając brzydkie słowa, to mu pedzioł, że mo mi dać spokój i dać sie na wstrzymanie( uspokoić).
Dalsze przygody Johanki we hucie przeczytocie w nastympnym felietonie.
Johanka
