Mondrości familijne podług Marianny
Dziynki mojej kamratce postanowiłach kontynuować cykl „Mondorści familijne”, ale po naszymu, po śląsku.
Postarom sie łopisać, co mie pedziała moja kamratka. Marianna tyż wspomino niekiere powiedzynia ze swego domu . Jej Fater, richtig Ślązok z krwi i kości, zawdy godoł :
Bier taki chelisek (czyli koszyk z pałąkiem ) na ramiona, kiery poradzisz udźwignąć
Chodziło ło to, coby sie nie wyrychlać (wychodzić przed szereg, spieszyć się) i nie wpisywać do czegoś np. do harcerstwa, kej som wiysz ,co tego zadania nie szafniesz (nie zdołasz zrobić ) .
Fater Marianny prowadził Róże Różańcowe w swej wiosce .
Godoł, że trza kożdy dziyń łodmawiać dziesiontka różańca, a kej nie bydziesz tego robić, abo bydziesz łopuszczać to lepij sie w ogóle do tej róży nie wpisuj, bo przeca łobietnica przed Ponbóczkiem (Panem Bogiem) to rzecz świynto i trzeba o tym zawdy (zawsze) pamjyntać.
Jedne słowo maniyj (mniej) nigdy nie zaszkodzi
Fater Marianny boł szpec (specjalista) łod zygorków (zegarków), ale nigdy nie broł piyniyndzy, bo miał szpas (radość;zabawa), co komuś dopomoże ,a mioł chynć (chęć) do roboty, bo była ona siedząco , w fotelu i nie musioł się natargać (naszarpać, ciężko pracować).
Jeden Somsiod przyniósł richtig skomplikowany zygarek taki z przed pierwszej wojny, kierego żodyn zygarmistrz nie szafnął naprawić, a fater Marianny go naprawił. Somsiod był w pierony uradowany.
Spytał wiela się przynoleży (ile się należy) za naprawę, a fater Marianny, co że po prowdzie (naprawdę) to nic.
Wdzinczny Somsiod nie przyjoł tego do sia (nie zgodził się z tym), pedzioł, a jo musza się wom odwdziyndzyć.
No to samouk zegarmistrz pedzioł, wiysz, kej już chcesz, to jakbyś umioł kupić mi tytka kafeju (torebka kawy) , to byda fest rod (bardzo zadowolony).A wtedy nie szło łatwo kupić kafeju.
Somsiod w wielkim szwungu polecioł do dom (w wielkim pośpiechu poleciał do domu) i przytargoł tytka kafyju. Pedzioł, że przyniesie drugi zygor do naprawy nieskorzyj (później)
Wszystko to sie dzioło w latach siedymdziesiontych , kej nie boło takich rarytasów, jak kafyj (kawa) czy maszkety (słodycze) i bombony (cukierki) – tylko w Pewexach.
Pora dni nieskorzyj (później) jakoś baba pedziała mamie Marianny we sklepie, aże kobiyta tego chopa łod naprawionego zygorka godo, co jej chop – samouk zygormistrz dobry fachman (specjalista, fachowiec), ale kej nei mosz tytki kafyju (torebki kawy), to nie przichodź do niego.
No i się zrobioła ostuda (kłótnia, zgorszenie) .
Matka ochrzaniła mynża, coby przestoł naprawiać te zygorki, bo ino zgorszynie sie robi. Fatrowi Marianny boło fest przykro, co tak o nim godała ta baba .A łon chcioł dobrze.
Za pora dni przyszoł zaś tyn chop łod zygara z nastypnym.
Fater godo:- jo ci go naprawia, ale twoja baba na pół wsi godała ło mie, coch jest pragliwy (chciwy) na kafyj.
Somsiod z szwungiem wylecioł z chałupy zygormistrza do dom. Wrócił ze swojom babom, a łona z płaczym przeprosiła zygormistrza. Okazała skrucha i fest żałowała. Pedziała, aże jest jej gańba (wstydzi się) , co narobiła ostudy (zgorszenia), bo łoni nie pijom kafyju, no nie lubiom, a dostowajom go w paketach (paczkach) z Enerefu (RFN).
A łona obiecała tyn kafyj fryzjerce, ale chop bez pytanio wzion go do zygormistrza i łona sie chciała usprawiedliwić przed łonom i pedziała te gupie słowa, bo miała złość na chopa.
Fater Marianny nigdy nie boł zawziynty, ale jej pedzioł: widzisz Erna, na drugi roz pomyśl chwila, co komu godosz i ło czym .
Bo jakby jedno słowo z gamby maniyj , to by nie boło zgorszynia.
Myśla , że spodobało się wom łopowiadanie Marianny, pra?
Johanka
